Coaching kan een krachtige motor zijn voor onderwijsontwikkeling. Maar alleen wanneer het meer is dan een incidenteel gesprek na een lesbezoek.
Onderzoekers Coran Swayne en Joseph Moynihan spraken met schoolleiders uit verschillende landen over het ontwikkelen van een duurzame coachingcultuur. Hun onderzoek laat zien dat succesvolle coaching niet begint bij formulieren, scores of verplichte observaties. Het begint bij een schoolcultuur waarin medewerkers zich veilig voelen om vragen te stellen, ervaringen te delen en samen te leren.
Dat vraagt ook iets van schoolleiders. Zij moeten niet alleen zeggen dat professionele ontwikkeling belangrijk is, maar er tijd, ruimte en vertrouwen voor organiseren. Coaching werkt volgens het onderzoek vooral wanneer zij niet wordt ervaren als beoordeling, maar als een gezamenlijke zoektocht naar beter onderwijs.
Daarmee raakt het artikel aan een belangrijk uitgangspunt van EQObserve: een lesobservatie krijgt pas werkelijk waarde wanneer de verzamelde informatie leidt tot een open professioneel gesprek. Niet het oordeel van de observant staat centraal, maar de ontwikkeling van de docent.
Een duurzame coachingcultuur ontstaat dus niet door vaker te observeren. Zij ontstaat wanneer observeren, reflecteren en samen verbeteren een vanzelfsprekend onderdeel worden van het dagelijkse werk op school.
EQObserve